Rozpoznanie ADHD u osób dorosłych oraz dzieci wymaga rzetelnej, wieloetapowej diagnostyki. Współcześnie jednym z najczęściej wykorzystywanych narzędzi w procesie rozpoznawania zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi jest ustrukturyzowany wywiad diagnostyczny DIVA-5. Z tego artykułu dowiesz się, na czym polega diagnoza ADHD u psychologa, czym jest test DIVA-5, jak wygląda proces diagnostyczny u dorosłych oraz jak narzędzie to wykorzystywane jest w pracy z dziećmi i młodzieżą.

Najważniejsze informacje:

  • DIVA-5 to ustrukturyzowany wywiad diagnostyczny stosowany w rozpoznawaniu ADHD,
  • diagnoza wymaga analizy objawów z dzieciństwa oraz ich obecnego wpływu na funkcjonowanie,
  • u dzieci i młodzieży istotna jest współpraca z rodzicami oraz środowiskiem szkolnym,
  • jedno narzędzie diagnostyczne nie jest wystarczające do ustalenia rozpoznania,
  • rzetelna diagnoza umożliwia zaplanowanie dalszego wsparcia i terapii.

Czym jest ADHD i dlaczego ważna jest dobra diagnoza?

ADHD to zaburzenie neurorozwojowe wpływające na koncentrację, kontrolę impulsów i organizację codziennego funkcjonowania. Objawy mogą obejmować rozproszenie, trudności z dokończeniem zadań, impulsywne decyzje czy nadmierną ruchliwość. U dorosłych często przybierają mniej oczywistą formę – zamiast nadruchliwości pojawia się chaos organizacyjny, zapominanie i trudność w planowaniu.

Najczęstsze obszary, w których widoczne są objawy ADHD, to:

  • praca lub szkoła (problemy z koncentracją, terminowością),
  • relacje (impulsywność, trudność w regulacji emocji).

Rzetelna diagnoza jest niezwykle ważna, ponieważ objawy ADHD mogą przypominać inne trudności, m.in. zaburzenia lękowe, depresję czy przewlekły stres. Bez dokładnej oceny łatwo o błędne rozpoznanie i nieadekwatne wsparcie.

Dobrze przeprowadzona diagnostyka pozwala odróżnić ADHD od innych problemów i zaplanować dalsze działania psychologiczne, terapeutyczne lub psychiatryczne.

Na czym polega diagnoza ADHD u psychologa?

Diagnoza ADHD nie opiera się na jednym teście ani pojedynczej rozmowie. To proces, który ma na celu ocenę, czy obserwowane trudności spełniają kryteria diagnostyczne oraz czy nie wynikają z innych przyczyn.

Podstawą jest szczegółowy wywiad kliniczny. Psycholog analizuje historię rozwoju, przebieg edukacji, funkcjonowanie w pracy lub szkole oraz relacje społeczne. Kluczowe jest ustalenie, czy objawy były obecne już w dzieciństwie i czy utrzymują się w różnych obszarach życia.

W procesie diagnostycznym uwzględnia się m.in.:

  • nasilenie i częstotliwość objawów,
  • wpływ trudności na codzienne funkcjonowanie,
  • kontekst rodzinny, szkolny lub zawodowy,
  • ewentualne współwystępowanie innych zaburzeń.

Testy psychologiczne – w tym DIVA-5 – są elementem wspierającym ocenę kliniczną. Nie zastępują rozmowy ani analizy historii życia, ale pomagają usystematyzować informacje i odnieść je do obowiązujących kryteriów diagnostycznych.

Czym jest test DIVA-5 i jak wspiera rozpoznanie ADHD?

DIVA-5 (Diagnostic Interview for ADHD in Adults) to ustrukturyzowany wywiad diagnostyczny oparty na kryteriach DSM-5. Nie jest to test w formie kwestionariusza internetowego, lecz narzędzie wykorzystywane przez specjalistę podczas rozmowy klinicznej.

DIVA-5 pomaga usystematyzować ocenę objawów w dwóch kluczowych obszarach:

  • trudności z koncentracją i organizacją,
  • impulsywność oraz nadruchliwość.

W przypadku osób dorosłych wywiad obejmuje zarówno aktualne funkcjonowanie, jak i analizę objawów występujących w dzieciństwie. To ważne, ponieważ jednym z warunków rozpoznania ADHD jest obecność trudności już we wczesnym okresie życia.

DIVA-5 w pracy z dziećmi i młodzieżą

W diagnostyce młodszych pacjentów narzędzie to stosuje się z uwzględnieniem wieku i kontekstu rozwojowego. Kluczowe znaczenie ma współpraca z rodzicami lub opiekunami oraz – w miarę możliwości – informacje ze szkoły.

Oceniane jest:

  • funkcjonowanie dziecka w domu i w środowisku szkolnym,
  • relacje rówieśnicze,
  • zdolność koncentracji podczas nauki i wykonywania poleceń.

Co istotne, DIVA-5 nie stanowi samodzielnej diagnozy, lecz element całościowego procesu oceny klinicznej. Jego wartością jest uporządkowanie informacji i odniesienie ich do jasno określonych kryteriów diagnostycznych.

Jak wygląda proces diagnostyczny i co dzieje się po jego zakończeniu?

Proces diagnostyczny ADHD zwykle obejmuje kilka spotkań. Ich liczba zależy od wieku pacjenta, złożoności trudności oraz dostępnych informacji z wywiadu rodzinnego czy szkolnego. Diagnoza nie jest stawiana podczas jednej wizyty, wymaga zebrania oraz przeanalizowania informacji pochodzących z różnych źródeł.

Po zakończeniu etapu badania psycholog omawia wyniki i wyjaśnia, czy obserwowane trudności spełniają kryteria ADHD. W przypadku potwierdzenia rozpoznania przedstawiane są dalsze rekomendacje, które mogą obejmować:

  • psychoedukację i wsparcie psychologiczne,
  • psychoterapię,
  • konsultację psychiatryczną (jeśli potrzebna jest farmakoterapia),
  • wskazówki dotyczące funkcjonowania w pracy, szkole lub w relacjach.

Jeśli objawy nie spełniają kryteriów ADHD, specjalista może zaproponować dalszą diagnostykę w innym kierunku, np. zaburzeń lękowych, depresyjnych czy trudności adaptacyjnych.

Rzetelna diagnoza ADHD powinna być prowadzona przez specjalistę z zakresu psychologii klinicznej, który ma doświadczenie w pracy diagnostycznej z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi. W placówkach Nasz Lekarz dostępna jest profesjonalna diagnostyka w ramach usługi psychologii klinicznej. Szczegóły dotyczące zakresu konsultacji można znaleźć na stronie: https://naszlekarz.pl/usluga/psychologia-kliniczna/.

Często zadawane pytania (FAQ) – ADHD

1. Czy do diagnozy ADHD potrzebne jest skierowanie od lekarza?

Nie. Na konsultację psychologiczną można zgłosić się bez skierowania. W przypadku potrzeby konsultacji psychiatrycznej decyzja podejmowana jest indywidualnie.

2. Czy diagnoza ADHD u dorosłych różni się od tej u dzieci?

Tak. U dorosłych większy nacisk kładzie się na analizę funkcjonowania zawodowego, organizację życia i relacje interpersonalne. U dzieci ważne są informacje od rodziców i szkoły oraz ocena rozwoju.

3. Czy można zdiagnozować ADHD, jeśli w dzieciństwie nie postawiono diagnozy?

Tak. Wiele osób otrzymuje rozpoznanie dopiero w dorosłym wieku. Warunkiem jest potwierdzenie, że objawy występowały już w okresie dzieciństwa, nawet jeśli nie były wcześniej nazwane.

4. Czy stres lub przemęczenie mogą dawać objawy podobne do ADHD?

Tak. Przewlekły stres, brak snu, wypalenie czy zaburzenia nastroju mogą powodować trudności z koncentracją i organizacją. Dlatego tak ważna jest diagnostyka różnicowa.

5. Czy diagnoza ADHD oznacza konieczność leczenia farmakologicznego?

Nie zawsze. Decyzja o farmakoterapii podejmowana jest indywidualnie, zwykle po konsultacji psychiatrycznej. W wielu przypadkach pomocne są psychoedukacja i psychoterapia.

6. Czy ADHD może współwystępować z innymi trudnościami?

Tak. Często współwystępuje z zaburzeniami lękowymi, depresją czy trudnościami w regulacji emocji. Dlatego proces diagnostyczny powinien być kompleksowy.